Po 18 latach budowy i 20 miesiącach rozruchu EPR we Flamanville stanie na 350 dni

Data dodania: piątek, 19 czerwca 2026, autor: nuclear.pl

Reaktor EPR we Flamanville, który wiosną 2026 roku zakończył program prób rozruchowych, szykuje się do pierwszego dużego postoju remontowego – przeglądu całościowego, który ma rozpocząć się 26 września 2026 roku i potrwać 350 dni (i jak mówi operator – ani dnia dłużej, fr. un jour non plus).

Przegląd całościowy to we Francji obowiązek regulacyjny, ale planowany czas jest długi nawet jak na francuskie standardy – typowy głęboki przegląd dziesięcioletni trwa od trzech do pięciu miesięcy. Na rutynowy zakres nakładają się tu operacje jednorazowe wynikłe z błędów wykonawczych, m.in wymiana pokrywy zbiornika reaktora i całego rdzenia paliwowego. EDF traktuje 350 dni jako pułap, którego nie chce przekroczyć, i wystąpił do dozoru ASNR o przesunięcie poza postój części prac kontrolnych.

Wymiana pokrywy to dziedzictwo jednego z błędów w historii projektu. Stal pokrywy i dna zbiornika reaktora, wykuta w Creusot, ma nadmierną koncentrację węgla, co obniża jej odporność na pękanie. W 2017 roku ASN uznał zbiornik za zdatny do eksploatacji mimo wady, lecz na obniżonych marginesach bezpieczeństwa. Pokrywę nakazano wymienić; dno – obciążone tą samą wadą, lecz niewymienialne – pozostawiono pod programem wzmożonego monitoringu.

Wymowna jest – nietypowa wymiana całego paliwa zamiast – typowej jednej trzeciej. EDF deklaruje, że ma to uwolnić blok od problemów zużycia wykrytych na chińskich EPR w Taishan, gdzie w 2021 roku część prętów uszkodziło zużycie cierne koszulek wywołane drganiami zespołów wymuszonymi przepływem chłodziwa. Pokrewny mechanizm, choć o innym objawie – oscylacjach strumienia neutronów – wymusił modyfikacje w fińskim Olkiluoto 3. Pełna wymiana rdzenia jest tu posunięciem zachowawczym.

Postój obejmie też wymianę elementów układów chłodzenia. Flamanville odprowadza ciepło do wody morskiej z kanału La Manche, a środowisko nadmorskie obciąża obiegi korozją chlorkową, biofoulingiem i erozją. Już w lutym 2025 roku reaktor odstawiono po spadku przepływu w obiegu morskim. EDF zapowiada nowe materiały lepiej dostosowane do obiektu nadmorskiego. Aktualizowany jest też cyfrowy układ sterowania – po blisko dwóch dekadach od powstania projektu technologia, którą i tak wypadało już odświeżyć.

Budowę EPR rozpoczęto w 2007 roku (pierwszy beton w grudniu); miała potrwać 54 miesiące i zakończyć się w 2012 roku kosztem 4,6 mld euro. Kolejne problemy – mikropęknięcia fundamentu, błędy spoin, wadliwa pokrywa – wywindowały koszt do około 19 mld euro. Spoiny obiegu wtórnego naprawiano do maja 2023 roku. Załadunek paliwa ruszył w maju 2024, krytyczność uzyskano 3 września 2024, a 21 grudnia 2024 blok zsynchronizowano z siecią. Pełną moc osiągnął 14 grudnia 2025, a 27 kwietnia 2026 EDF ogłosił zakończenie prób rozruchowych. Moc brutto bloku to 1650 MWe.

Francuzi nie planują budowy dalszych EPR w swoim kraju (choć nadal oferują go za granicą) i porzucili projekt na rzecz EPR2.