Atlas Atomics: 400 mln USD na opracowanie od nowa reaktora, który już istnieje

Data dodania: poniedziałek, 2 listopada 2026, autor: nuclear.pl

Amerykański start-up Atlas Atomics, współzałożony przez Viveka Ramaswamy’ego, pozyskał według Bloomberga ok. 400 mln USD w rundzie serii A przy wycenie ok. 1,9 mld USD. Spółka rozwija „zaawansowany reaktor ciężkowodny” niewymagający wzbogaconego uranu – czyli, jak wszystko wskazuje, zamierza od nowa opracować to, co Kanada eksploatuje jako CANDU od lat 60.

O tym, że chodzi o reaktor ciężkowodny, wiadomo z trzech źródeł: listu Gana do władz Utah z marca 2026 roku, opisu w programie DOE i doniesień Bloomberga – sama firma nie ma strony z opisem produktu i wraz z inwestorami odmówiła komentarza. Nie wiadomo, czy to konstrukcja z rurami ciśnieniowymi jak CANDU, czy zbiornikowa jak argentyńska Atucha, ani jaka ma być moc. Kieruje nią Kevin Gan, wcześniej inwestor finansowy; dyrektorem jądrowym jest Balendra Sutharshan, były dyrektor operacyjny Oak Ridge National Laboratory. Ramaswamy jest współzałożycielem i inwestorem, a zarazem kandydatem na gubernatora Ohio. W liście Gan opisał cele: energia w podstawie obciążenia, krajowa produkcja izotopów medycznych i przemysłowych oraz „recykling i wykorzystanie wypalonego paliwa” – co przypomina koncepcję DUPIC z lat 90.: spalanie w reaktorze ciężkowodnym paliwa z PWR. W sierpniu Atlas znalazł się wśród 13 projektów programu Nuclear Energy Launch Pad, który daje priorytetową ścieżkę autoryzacji DOE poza NRC.

Warto odnotować, że uran naturalny, przeładunek w czasie pracy, izotopy i potencjalne dopalanie paliwa z PWR to cechy lub koncepcje CANDU. Ironią losu AtkinsRéalis, właściciel praw do CANDU, w czerwcu rozpoczął licencjonowanie reaktora EC6 w NRC – Atlas będzie więc konkurował z pierwowzorem.

Opracowanie od zera nie jest przy tym wyborem, lecz koniecznością: w 2011 roku AECL sprzedała CANDU Energy firmie SNC-Lavalin (dziś AtkinsRéalis) wraz z wyłączną licencją komercyjną, więc Atlas nie ma dostępu ani do kanadyjskiej dokumentacji, ani do doświadczeń eksploatacyjnych. Jedyną inną dojrzałą linią są indyjskie PHWR-700, ale nic nie wskazuje na współpracę z tamtejszym NPCIL.

Jest jeszcze kwestia zasadnicza. Opracowanie technologii reaktorowej to nie zadanie dla start-upu, a energetyka jądrowa to nie IT, gdzie iteracje są tanie: tu każda wersja to lata badań materiałowych, licencjonowanie i obiekt za miliardy. Reaktor musi przy tym nie tylko działać, lecz być łatwy w budowie – o koszcie przesądza nie fizyka, a plac budowy: liczba spawów, dostęp do montażu i kontroli, powtarzalność.

Wycena 1,9 mld USD spółki bez ujawnionego projektu mówi więcej o rynku kapitałowym niż o technologii. Mimo miliardów od inwestorów żaden start-up jądrowy nie oddał dotąd do sieci ani jednego megawata: NuScale po 18 latach ma certyfikat NRC i anulowany pierwszy projekt, a cztery firmy, które w tym roku osiągnęły krytyczność w programie DOE, zrobiły to na mocy zerowej co nie dowodzi absolutnie niczego.