CANDU szuka nowych rynków: licencjonowanie w USA i walka o Turcję

Data dodania: piątek, 30 października 2026, autor: nuclear.pl

Kanadyjski AtkinsRéalis, właściciel praw do technologii CANDU, rozpoczął proces licencjonowania reaktora ciężkowodnego w USA i – przy wsparciu premiera Marka Carneya – ubiega się o budowę drugiej tureckiej elektrowni jądrowej w Sinop.

Pod koniec czerwca 2026 roku spółka Candu Technologies złożyła w amerykańskiej NRC plan współpracy przedlicencyjnej dla reaktora Enhanced CANDU 6 (EC6) – reaktora moderowanego i chłodzonego ciężką wodą o mocy bloku netto ok. 700 MW, zasilanego uranem naturalnym i przeładowywanym w czasie pracy. Wniosek o zezwolenie na budowę ma zostać złożony dopiero po znalezieniu klienta. AtkinsRéalis rozmawia z operatorami, stanami i centrami danych, celując w istniejące lokalizacje jądrowe.

W Turcji sprawa jest bardziej zaawansowana. W październiku Kanada i Turcja podniosły relacje do rangi partnerstwa strategicznego, a Carney powiedział dzień później, że kanadyjska oferta ma „dobre szanse”. Decyzja Ankary ma zapaść do końca roku. AtkinsRéalis prowadzi studium wykonalności dla Sinop; w marcu 2026 roku podpisał z turecką TUNAS memorandum w tej sprawie. Konkurencja jest poważna: w listopadzie 2025 roku TUNAS podpisała memorandum z koreańskim KEPCO, który już w 2023 roku proponował cztery APR1400, a turecki minister energii mówił o modelu z udziałem USA i Korei.

Warto przypomnieć, że Sinop ma za sobą nieudany projekt. W 2013 roku Turcja i Japonia uzgodniły budowę czterech japońsko-francuskich bloków ATMEA1 (ok. 4480 MW) przez konsorcjum Mitsubishi, Itochu i Engie. Szacunek kosztów wzrósł z ok. 16 mld USD w 2015 roku do ok. 44 mld USD, Itochu wycofał się w kwietniu 2018 roku, a pozostali partnerzy w grudniu.

CANDU to 34 zbudowane bloki, ale ostatni – Cernavodă 2 – uruchomiono w 2007 roku, a dla bloków 3 i 4 w Cernavodzie, również EC6, konsorcjum z udziałem AtkinsRéalis ma od listopada 2024 roku kontrakt, lecz wciąż nie decyzję inwestycyjną. Nie znaczy to jednak, że firma odwykła od budowania. Specyfika CANDU polega na tym, że modernizacja po ok. 30 latach pracy oznacza wymianę całego reaktora: w Darlington w każdym z czterech bloków wymieniono 480 kanałów paliwowych – rury ciśnieniowe, rury kalandrii i końcówki – oraz 960 rur zasilających, czyli wykonano w praktyce komplet prac montażowych części jądrowej. Program OPG za 12,8 mld CAD, w którym wymianę kanałów prowadziła spółka AtkinsRéalis i Aeconu, zakończono w lutym 2026 roku. Konsorcja z udziałem AtkinsRéalis prowadzą też wymianę kanałów w sześciu blokach Brucei oraz w czterech blokach Pickering, a w 2027 roku rozpocznie się modernizacja bloku Cernavodă 1; wcześniej zmodernizowano m.in. Point Lepreau, Wolsong 1 i Embalse.

AtkinsRéalis pracuje też poza CANDU: jest partnerem GE Hitachi i Aeconu przy BWRX-300 w Darlington, a w maju 2026 roku EDF powierzył mu na pięć lat wsparcie inżynierskie Hinkley Point C, Sizewell C i brytyjskich reaktoró AGR. Uran naturalny bez wzbogacania jest w obecnej sytuacji geopolitycznej mocnym argumentem, a ciągłość kadr i łańcucha dostaw – drugim.